خدای من

 دقایقی بود در زندگیم كه هوس می كردم سر سنگینم را كه پر از دغدغه های دیروز بود و هراس فردا بر شونه های صبورت بذارم ارام برات بگم و گریه کنم

در ان لحظه ها شونه های تو كجا بود؟
گفت: عزیزتر از هر چه هست تو نه تنها در ان لحظات دلتنگی كه در تمام لحظه های بودنت ،بر من تكیه كرده بودی من انی خود را از تو دریغ نكرد م كه تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی كه به معشوق خودش نگاه میکنه  با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای انهمه دلتنگی اینگونه زاربزنم؟

گفت : عزیز تر از هر چه هست اشك تنها قطره ایه كه قبل از انكه فرود بیاد عروج می كند اشكهایت  به من رسید و من یكی یكی بر زنگار های روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی اسمان چرا كه تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود

گفتم: اخراون چه سنگ بزرگی بود كه بر سر راهم قرار دادی؟

گفت: بارها صدایت كردم ارام گفتم از این راه نرو كه به جایی نمی رسی تو هرگز گوش نكردی و ان سنگ بزرگ فریاد بلند من بود كه  از این راه نرو كه به ناكجااباد هم نخواهی رسید

گفتم:پس چرا این همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم كنی چیزی نگفتی پناهت دادم تا صدایم كنی چیزی نگفتی

بارها گل برای فرستادم كلامی نگفتی می خواستم برایم سخن بگویی  اخر تو بنده  من بودی و چاره ای نبود جز نزول درد زیرا تو اینگونه شد كه صدایم كردی

گفتم: پس چرا همان بار اول كه صدایت كردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار كه گفتی خدا انچنان به شوق امدم كه حیفم امد بار دگر (( خدا خدای )) تو رانشنوم تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می كنی همان بار اول شفایت می دادم

+ نوشته شده در  شنبه 7 اردیبهشت1387ساعت 3 بعد از ظهر  توسط حمید باباپور  |